Design Of Adequacy

...

2008-11-18T20:58:00.000-08:00

Surprised

2008-09-08T10:23:00.000-07:00

ModernDog Website

2008-08-26T21:41:00.001-07:00

http://www.moderndog.biz/

Firstroyal Factory

2008-08-26T21:37:00.000-07:00

ที่มาการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์โรงงานหลวงที่ ๑ (ฝาง)

สืบเนื่องจากการตัดไม้ทำลายป่าเพื่อปลูกฝิ่นกว่า ๔๐ ปีที่ผ่านมา ก่อให้เกิดปัญหาอันใหญ่หลวงตามมาอีกมากมาย เช่น ปัญหาป่าต้นน้ำถูกทำลาย ดินเสื่อมสภาพ การย้ายแหล่งทำกินบ่อยๆและมหันตภัยยาเสพติดที่มีผลกระทบต่อประชาคมโลกในสายพระเนตรที่ยาวไกลของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและพระราชวิสัยทัศน์ที่จะแก้ปัญหาเหล่านี้อย่างบูรณาการโดยยึดหลักในการคิดที่พระราชทานให้ใช้คือ“คิดใหญ่ๆ ทำเล็กๆ” จึงเป็นต้นกำเนิดแห่ง “โครงการหลวง”

นอกจากนั้น ยังเป็นการนำเสนอแนวพระราชดำริให้คิดอย่างถี่ถ้วนครบวงจรจนก่อให้เกิดการก่อสร้างโรงงานหลวงอาหารสำเร็จรูปที่ ๑ (ฝาง) เพื่อแปรรูปผลผลิตที่เหลือจากการบริโภคผลสด และการก่อตั้ง บริษัท ดอยคำผลิตภัณฑ์อาหารจำกัด เพื่อทำการตลาดของผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการแปรรูปของโรงงานหลวงฯจะเห็นได้ว่าแนวพระราชดำริที่พระราชทานมาทั้งหมดไม่เพียงมุ่งหวังที่จะช่วยเหลือชาวไทยภูเขาให้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเท่านั้นแต่ยังส่งผลให้คนไทยทั้งประเทศดำรงชีวิตอย่างสงบสุข สอดคล้องกับพระราชปณิธานอันแน่วแน่ที่จะ “ช่วยชาวเขาช่วยชาวเรา ช่วยชาวโลก” โดยเรื่อราวทั้งหมดนี้ จะเล่าผ่านนิทรรศการต่างๆ ภายใน “พิพิธภัณฑ์โรงงานหลวงที่ ๑ (ฝาง)” ซึ่งเป็นโรงงานหลวงแห่งแรกของพระองค์

http://www.firstroyalfactory.org/main.php

novelty part III

2008-08-26T21:32:00.000-07:00

Yeah !

2008-03-20T08:28:00.001-07:00

^ งานนิทรรศการแสดงผลงานสุดท้ายก่อนที่จะจากการเป็นนักศึกษา จากโครงการที่จะทำหนังสือเพื่อแสดงความแตกต่างของดนตรีด้วยภาพ ได้กลายมาเป็นชิ้นผลงาน3มิติที่มีการแทนค่าและผ่านกระบวนการคิดและตีความจากดนตรีออกมาเป็นรูปทรงที่สามารถจับต้องได้และใช้คุณสมบัตรของวัสดุแต่ละชนิดมาแทนดนตรีแต่ละประเภทดนตรีบลูจะเป็นเหล็กที่พ่นสีดำเปรียบเสมือนความหม่นเศร้าของคนที่ถูกกดขี่ข่มเหงจนได้กลายมาเป้นดนตรีบลูย์ อะคิลิคใสแทนดนตรีแจ็สที่สามารถอิมโพไวท์ไปตามอารม์ของผู้เล่นไม่ตายตัว และเหล็กแทนความเป็นดนตรีร็อก

ระหว่างการแสดงงานมีหลายคนมาถามว่าชิ้นงานนี้มันคืออะไรสามารถนำไปใช่ทำอะไรได้หรือไม่คำตอบของผมคือไม่ได้...ความคิดที่เกิดขึ้นในหัวณ วินาทีนั้นก็คิดว่าคนที่ตั้งคำถามคงจะคิดว่าแล้วทำมาทำไมในเมื่อนำไปใช่ประโยชน์อะไรก็ไม่ได้.
ภาควิชาที่เรียนคือสาขาcommunication design หรือออกแบบสื่อสารการสื่อสารคือการที่ต้องทำให้คนอื่นเข้าใจว่าสิ่งที่เราต้องการบอกคืออะไร ทำเพื่ออะไร ทำไปให้ไคร และทำไปทำไม แต่งานที่แสดงอาจจะทำให้หลายคนเกิดคำถามว่าแล้วจะทำไปทำไม
แต่ก็อาจจะเหมือนดนตรี คนทำดนตรีขึ้นมาเพื่ออะไร ทำไปให้ไคร และทำไปทำไม ดนตรีมีประโยชน์จริงหรือ? ในความคิดของผม สิ่งที่ทุกคนได้รับประโยชน์จากดนตรีคือ ความรู้สึก เท่านั้นเอง ดนตรีก็คือศิลปะ เพลงหนึ่งเพลงอาจไม่ไพเราะสำหรับคนทุกคน ดนตรีไม่สามารถกำหนดความรู้สึกแต่มันสามารถทำให้เกิดความรู้สึกได้

Form Of Music

2008-03-20T08:09:00.000-07:00

Degree Project

> โครงการออกแบบหนังสื่อที่แสดงความแตกต่างของดนตรี บลูย์ แจ็ส และร็อกแอนด์โรล <
ที่มาของโครงการเริ่มจากการที่ชื่นชอบการฟังเพลงและเล่นตนตรี(กีต้าร์) แนวเพลงที่ชอบคือร็อคแอนด์โรล ที่มาของดนตรีร็อคพัฒนามาจากดนตรีบลู์ และแจ็ส และได้พัฒนากลายเป็นดนตรีอีกหลากหลายประเภทจนเราอาจจะไม่สามารถแยกแยะได้ว่าดนตรีที่เราฟังเรียกว่าดนตรีประเภทไหน
และเมื่อพูดถึงดนตรี คนเราสามารถรับรู้หรือสัมผัสดนตรีได้จากการรับฟังและทำให้เกิดความรู้สึกต่างๆ จึงอยากทำให้ดนตรีกลายเป้นภาพเพื่อทำให้ดนตรีกลายเป็นสิ่งที่สามารถมองเห็นหรือจับต้องได้ หรืออาจจะเป็นอีกวิธีหนึ่งที่จะทำให้คนเข้าใจลักษณะของดนตรีแต่ละประเภทได้ง่ายขึ้น
โดยการนำหลักการของโน็ตดนตรีค่าจังหวะของตัวโน๊ตและหลักการและวิธีการเล่นกีต้าร์มาเป้นหลักในการออกแบบ

สีที่(คุณคิดว่า)มีเพศ

2008-02-05T09:18:00.000-08:00

สีชมพู ว้าย! เป็นผู้ชายใส่ได้ไง ความจริงสีชมพูเพิ่ง “กลาย” เป็นสีที่คนเชื่อมโยงถึงความเป็นสตรีเพศตั้งแต่ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนหน้านั้นไม่นาน สีชมพูยังถือเป็นสีสำหรับบุรุษ (ถูกมองว่าเป็นสี “แดงอ่อน”) และคำว่า “pink” เพิ่งเริ่มมีใช้ในยุคศตวรรษที่สิบเจ็ด เมื่อถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ลัทธินาซีใช้สัญลักษณ์สามเหลี่ยมสีชมพูสื่อถึงเกย์ หรือชาวรักร่วมเพศ ซึ่งอาจเป็นที่มาของการเชื่อมโยงสีชมพูเข้ากับความเป็นเพศหญิง

สีฟ้าเป็นหนึ่งในแม่สี แต่เป็นสีที่หายากที่สุดในธรรมชาติ สมัยโบราณถูกเรียกเป็นสีดำชนิดหนึ่งจนถึงช่วงเวลาราวๆ 5,000 B.C. สีฟ้าเป็นสีที่มีความหมายและนัยยะหลากหลาย นอกจากเป็นสี “ผู้ชาย” สีฟ้ายังเป็นสีของความสดใสร่าเริง แต่ก็เป็นสีของความเศร้าหม่น (ในความหมายของภาษาอังกฤษ เช่น “the blues”, ดนตรีบลูส์) ปิกัสโซเคยมียุคงานจิตรกรรมสีฟ้า (”the Blue Period”) นักเขียนอเมริกัน วิลเลี่ยม แกสส์ (William Gass) เคยเขียนหนังสือความเรียงทั้งเล่มชื่อ On Being Blue ฯลฯ

แม้แต่สีก็มีนัยยะทางวัฒนธรรมและการเมืองที่คนสร้างขึ้นเอง และเปลี่ยนไปตามยุคสมัยทั้งนั้น เช่นเดียวกับเรื่องอื่นๆที่เรามักปักใจว่า “เป็นจริง” ทั้งๆที่มันเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน
(ป.ล. อ่านข้อมูลเรื่องสีชมพู/สีฟ้า จากนิตยสาร print ฉบับ July/August เดี๋ยวนี้นิตยสารเล่มนี้ดีขึ้นเยอะ หลังจากไม่ได้อ่านมานาน เป็นไปได้ว่้าเปลี่ยนทีมงานหรืออะไรสักอย่าง อาจจะเปลี่ยนมานานแล้วแต่คนอ่านเชยเอง)

^ บทความจาก typhoonkoon.wordpress.com

วันที่ 1 มกราคม

2008-02-03T02:21:00.000-08:00

วันที่ 1 มกราคม

แทบทุกวันที่ 1 มกราคม ผมมักได้ยินใครหลายคนเอ่ยว่า “นี่ฉันแก่ลงไปอีกปี” ราวกับว่า 1 มกราคมเป็นวันที่มีคุณสมบัติพิเศษ สามารถทำให้คนเราแก่ลงไปได้ทันใด

ที่น่าแปลกก็คือผู้ที่เอ่ยประโยคนี้มักเป็นคนหนุ่มสาว
ที่แปลกกว่าก็คือคนที่พ้นวัยหนุ่มสาวมานานจำนวนมากกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น
ผู้หญิงบางคนบอกผมว่า “ผู้ชายมักไม่ค่อยกลัวความแก่ เพราะผู้ชายแก่ไม่เป็นไร ผู้หญิงแก่ไม่น่าดู”
ตรองดูแล้วก็ไม่รู้ว่านี่เป็นตรรกแบบใด เพราะไม่ว่าชายหรือหญิงก็ไม่อยากแก่ทั้งนั้น
ใครเล่าอยากจะมีรอยตีนกาเต็มหน้า ผิวย่น แรงน้อยลง ลงพุง สายตายาว ผมสีเทา ขี้ลืม จำชื่อคนผิดๆ ถูกๆ ?
หรือที่แย่กว่านั้นก็คือ ยังไม่ทันมีรอยตีนกาเต็มหน้า ผิวย่น ฯลฯ ก็รู้สึกแก่แล้ว
บางทีความแก่เกิดขึ้นที่ใจของเราก่อนในร่างกาย
และบางทีมนุษย์มีทางเลือกสองทาง จะแก่ทางกายอย่างเดียว หรือจะแก่ทั้งกายทั้งใจ

อิเหม่ยเป็นครูชาวจีนคนหนึ่ง บ้านของเธออยู่ที่เซี่ยงไฮ้ เธอตั้งบล็อกสอนภาษาญี่ปุ่นฟรีแก่เด็กหนุ่มสาว อิเหม่ยมีลูกเล่นการสอนมากมาย บล็อกของเธอจึงมีคนมาเยือนมาก

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้หญิงจีนคนหนึ่งตั้งบล็อกสอนภาษาญี่ปุ่น ที่แปลกอาจเป็นเพราะเธออายุแปดสิบกว่าแล้ว
อิเหม่ยบอกว่าเธอชอบสอนคนหนุ่มสาวมากกว่าคนแก่ มันทำให้เธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโลกคนหนุ่มสาว

“เมื่อฉันอยู่กับคนแก่ ฉันมักรู้สึกถึงช่องว่างระหว่างวัยอย่างใหญ่หลวง เพราะพวกเขามักมีทัศนคติแบบเก่าในการมองสิ่งต่างๆ และดูเหมือนจะหมดแล้วซึ่งแรงกระตุ้นความปรารถนาในชีวิต...”

อิเหม่ยบอกว่า “ใครบอกว่าคนแก่ต้องอยู่กับบ้านและนั่งเฉยๆ ฉันมักมีความอยากทำโน่นทำนี่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับวัยรุ่นที่ยังมีความใฝ่ฝัน และพลังงานที่ฉันสามารถร่วมด้วย...

“ฉันมีชีวิตที่ยุ่งและมีความสุข ฉันรู้สึกว่าฉันเต็มไปด้วยพลัง”

อิเหม่ยมิใช่คนวัยเกินแปดสิบคนเดียวที่ยังไม่ยอมหยุดรอความตาย ผมเคยอ่านพบเรื่องราวของผู้หญิงแก่หลายคนเริ่มเรียนเปียโนเมื่ออายุแปดสิบ คุณตาคุณย่าคุณยายบางคนเล่นกอล์ฟและเต้นรำบอลรูม บางคนเริ่มเขียนหนังสือ บางคนเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย
คนเหล่านี้ไม่เชื่อว่า เมื่ออายุหกสิบก็จงเกษียณ อยู่บ้านเลี้ยงหลาน เข้าวัดเข้าวา และเตรียมตัวตาย
คนเหล่านี้เชื่อว่าชีวิตมีค่าเกินกว่าที่จะผ่านไปวันๆ
หลายคนยุ่งเสียจนเลือกที่จะนอนน้อยลง เพราะรู้สึกว่ายังมีเวลานอนอีกมากหลังจากหมดลมไปแล้ว
ชีวิตที่ดีไม่ใช่อยู่ที่ระยะเวลาที่ยาวกว่า มิได้อยู่ที่ปริมาณเงินตราที่มากกว่า แต่อยู่ที่คุณภาพ
มองโลกในแง่ดีจะพบว่าตัวเลขวัยที่เพิ่มขึ้นไม่ใช่คำสาปแช่ง หากแต่เป็นคำอวยพร ทำให้ฉลาดขึ้น เข้าใจโลกมากขึ้น
แต่ความจริงก็คือไม่ทุกคนฉลาดขึ้นเมื่อวัยสูงขึ้น คนที่แก่อย่างมีคุณภาพคือคนที่ไม่ยอมหยุดนิ่ง เป็นพวกชอบ ‘หาเรื่อง’ คือมีกิจกรรมให้ทำตลอดเวลา ไม่ยอม ‘แก่เพราะกินข้าว’
ส่วนการแก่ทั้งกายทั้งใจมิได้เกิดขึ้นเฉพาะกับคนแก่จริงๆ เท่านั้น คนหนุ่มสาวจำนวนมากก็ใช้ชีวิตแต่ละวันราวกับเป็นไม้ใกล้ฝั่ง เงื่องหงอย อ่อนแรง และคิดว่าตัวเองไร้ประโยชน์

ใช่! ชีวิตคือความเปลี่ยนแปลง คือการลอกคราบ จากวัยเด็กสู่วัยรุ่น สู่ผู้ใหญ่ สู่คนแก่ และจบที่ความตาย ซึ่งเป็นการเปลี่ยนสภาพอีกครั้งหนึ่ง
ทัศนคติต่อความชรามีสองอย่าง หากเลือกที่จะมองแต่อดีต ก็เหมือนวิ่งไล่เงาตัวเอง โหยหาแต่สิ่งสวยงามในอดีตโดยปิดกั้นสิ่งใหม่ เป็นคนแก่ที่ชอบจมตัวเองอยู่กับอดีต
หากเลือกมองอนาคต ก็เช่นการเดินเข้าหาแสงสว่าง ทิ้งเงาของตนไว้ข้างหลัง ทุกวันคือความใหม่ ชีวิตที่เหลือคือโบนัส
จะเปลี่ยนจากดักแด้เป็นผีเสื้อ หรือจะเปลี่ยนจากผีเสื้อเป็นดักแด้ก็อยู่ที่ทัศนคติของเรา

แก่ก็เป็นอิสระได้
แก่ก็ ‘ยังก์ แอท ฮาร์ต’ ได้

เมื่อนั้นวันที่ 1 มกราคมก็ไม่มีความหมายที่น่ากลัว ตรงกันข้ามกลับทำให้เราสดชื่น อยากทำเรื่องที่ยังไม่ได้ทำ

ทุกวันที่ 1 มกราคม คนที่ไม่รู้สึกแก่บอกว่า “ฉันได้กำไรชีวิตมาอีกตั้งปีหนึ่ง ชีวิตที่เหลือคือโบนัส ต้องใช้ให้สะใจไปเลย!”

วินทร์ เลียววาริณ
www.winbookclub.com
12 มกราคม 2551

ปล.นักเขียนอีกหนึ่งคนที่ผมโปรดปรานเป็นอีกหนึ่งบทความดีๆที่อ่านแล้วรู้สึกว่าเป็นบทความที่สามารถเก็บไว้อ่านได้ในทุกๆต้นปี(555)
ที่จริงแล้วตัวเลขที่บอกอายุอาจไม่มีความหมายใดเลยก็เป็นได้คนที่อายุเยอะแต่ยังแสวงหาสิ่งใหม่ที่มีประโยชน์แก่ตนเองอยู่ตลอดอาจเปรียบเหมือนวัยรุ่นไฟแรงที่ยังต้องการสิ่งใหม่ๆให้กับตัวเอง แต่วัยรุ่นที่ใช้ชีวิตไปวันๆโดยที่ปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไปอาจจะเปรียบเหมือนคนแก่ที่รอเวลาจะเลือนหายไปจากโลกนี้ก็เป็นได้
บางครั้งตื่นขึ้นมาเพียงได้อ่านบทความสั่นๆแค่เพียงหนึ่งบทความก็รู้สึกว่า อื่ม!วันนี้โชคดีจังที่ตื่นขึ้นมาแทนที่จะหลับต่อโดยที่ปล่อยเวลาห้ผ่านไปโดยที่ไม่ได้อะไรขึ้นมาเลย

portfolio

2008-01-28T08:56:00.000-08:00

PLINWATH

2008-01-22T21:16:00.001-08:00

^ Plinwath Logo :: by Tumdusadee ::

^ Plinwath CI

^ Plinwath Symbol

^ Plinwath Pattern

Plinwath อ่านเป็นภาษาไทยว่า พลินวัฒน์ เป็นชื่อที่สุดแสนจะแสดงความเป็นไทยแต่มีความหมายที่แปลได้ว่า "พลังแห่งความเจริญ" เป็นการเริ่มต้นของชีวิตการทำงานที่เราต้องเริ่มเดินไปก่อนคนอื่น ไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไรแต่รู้แค่ว่าเราต้องเดินต่อไป ตอนนี้อาจจะเป็นแค่กิ่งของต้นไม่ที่เพิ่งแตกออกมาจากต้นแต่ก็หวังว่าต่อไปกิ่งมันจะงอกงามออกมาเรื่อยๆจนเป็นต้นไม้ยืนต้นที่แข็งแรงพร้อมที่จะให้ความร่มเงาแก่ลำต้นของมันเองและให้ร่มเงาแกผู้อื่นได้

ปล. เริ่มอัพได้ซะทีหลังจากไม่ได้อัพบล็อกมาเป็นเวลานานแสนนานไม่รู้มัวแต่ไปทำอะไรอยู่ แต่ไม่เป็นไรถึงเวลาแล้ว...เดินต่อไป!

The Pruta Boy

2007-10-26T15:10:00.000-07:00

:: http://theprutaboy.blogspot.com ::

The End of Space

2007-10-19T10:39:00.000-07:00

งานจบของวิชา Communication Design ผ่านไปแล้วแต่ก็ยังไม่ได้นำงานมาลงและอธิบายเป็นเรื่องเป็นราวสักทีดูเหมือนพื่นที่ของตัวเองกำลังลดลงเรื่อยๆทั้งที่เวลาก็มีพอที่จะทำสิ่งต่างๆอีกมากมายรู้สึกว่าวันวันนึงผ่านไปอย่างรวดเร็วจนบางครั้งตื่นขึ้นมาก็มักจะคิดเอาเองว่าวันนี้ผ่านไปแต่เราไม่ได้อะไรที่เป็นประโยชน์กลับคืนมาเสียเลย และเวลาของการใช้ชีวิตเป็นนักศึกษาก็กำลังจะหมดลงพื่นที่ว่างของตัวเองกำลังลดไปทีละน้อยได้แต่พยายามจะทำให้วันวันนึงผ่านไปโดยที่น่าจะได้อะไรที่เป็นประโยชน์กลับมาบ้าง

The Pruta Boy

2007-08-08T10:49:00.000-07:00

ความเป็นมาของ Pruta Boy

เมื่อตอนผมเรียนอยู่สักอืม...ปี2(น้าจะจำไม่ผิด) ในวิชาภาพประกอบซึ่งน่าจะเป็นวิชาที่ผมค้อนข้างชอบเป็นพิเศษ ได้ให้โจทย์ในการทำงาน1ชิ้นคือให้เราสร้างคาแรกเตอร์ขึ้นมาโดยให้แต่งเรื่องและความเป็นมาของคาแรกเตอร์ที่เราจะวาดนั้นขึ้นมาเอง ซึ่งคาแรกเตอร์นั้นต้องมีทั้ง2อารมณ์ คือด้านดีและด้านไม่ดีและนั้นก็คือที่มาของ Pruta Boy

Pruta Boy ก็เป็นเด็กธรรมดาที่อาศัยอยู่บนโลกใบนี้ แต่ที่ไม่ธรรมดาคือ แม่ของเค้านั้นเป็นนักบินอวกาศขององค์การนาซาซึ้งครั้งหนึ่งแม่ของเค้าได้ขึ้นไปบนดาวพลูโตและได้พบกับมนุษย์ต่างดาวบนนั้นมนุษย์ต่างดาวได้ช่วยชีวิตแม่ของเค้าไว้และทั้ง2ก็รักกันและก็...กัน ซึ่งมนุษย์ต่างดาวก็คือพ่อของ พลูต้านั้นเอง ชื่อพลูต้าจึงมาจากการผสมระหว่างพ่อที่อาศัยอยู่บนดาวพลูโต กับแม่ที่ทำงานองค์การนาซา จึงได้เป็น "พลูต้า"

พลูต้าเกิดมาพร้อมกับร่างกายที่ไม่สมประกอบนักเค้ามีนิ้วมือเพียงสามนิ้วเหมือนพ่อที่เป็นมนุษย์ต่างดาว นั้นคือปมด้อยในชีวิตของเค้า เค้ามักจะถูกทุกคนล้อว่าเค้าเป็นตัวประหลาดและเมื่อทุกครั้งที่เค้าโกรธ เค้าจะสั่งน้ำมูกสีเขียวออกมาใส่ทุกคนที่ทำให้เค้าโกรธและเค้าก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ มีสิ่งเดียวที่ทำให้เค้าสบายใจและไม่คิดอะไรคือ"ถั่ว" เค้าจะต้องมีถั่วเสมอเพราะเมื่อเค้ากินถั่วจะทำให้เค้าสบายใจเมื่อมีคนมาล้อเค้าเค้าก็จะไม่รู้สึกโกรธนั้นก็จะไม่ทำให้เค้าสั่งน้ำมูกออกมาซึ่งนั้นก็เป็นการกระทำที่ตัวเค้าไม่ชอบเอาซะเลย

( นี่คือความเป็นมาของพลูต้า ไม่รู้ว่าในตอนนั้นคิดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ไง รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเด็กๆที่มาเพ้อเจ้ออะไรก็ไม่รู้ แต่พอมาถึงตอนนี้ผมนั่งมองดูและกลับมาคิดอีกที ในความคิดผมผมว่าคนทุกล้วนแล้วแต่มีปมด้อยมีข้อบกพร่องหรือข้อเสียในตัวเองกันทุกคน แล้วแต่ว่าทุกคนจะจัดการกับมันยังไงบางคนอาจจะปกปิดปมด้อยหรือข้อบกพร่องของตัวเองโดยการแสดงสิ่งหนึ่งสิ่งใดเพื่อทำให้เห็นว่าตัวเองสมบูรณ์แบบ นั้นก็คือการแก้ปัญหาหรือจัดการกับข้อเสียของตนเองซึ่งการแก้ปัญหานั้นควรจะต้องเป็นวิธีที่ไม่ทำให้ตัวองแย่ลงกว่าที่เป็น แต่จะเป็นวิธีอะไรนั้น ก็คงขึ้นอยู่กับปัญหาของแต่ละคนไปนั้นเอง)

http://theprutaboy.blogspot.com/

"ทั้งที่งานก็เยอะแต่ยังไม่ทำเอาเวลามาทำอะไรก็ไม่รู้" แต่สิ่งที่ผมทำไม่รู้ว่ามันดีไม่ดีแต่ก็ยังรู้สึกมีความสุขและก็อินไปกับมันทุกครั้งที่ทำ แค่อย่างน้อบ1วันได้ทำสัก1ชิ้นผมว่ามันดีที่เราไม่หยุดที่จะทำอะไรที่เราชอบสักอย่าง บางคนบอกว่าชอบอันนั้นอันนี้แต่ไม่ทำ แต่ก็ว่าคนอื่นไม่ได้เพราะตัวเราเองก็ไม่ได้ดีมากมายอะไร

เราก็คงเป็นแค่ " Pruta Boy" ^^...

I Dream 3 " White Project "

2007-08-01T12:50:00.000-07:00

>>

:: Apple Thailand ร่วมกับ คณะศิลปกรรมศาสตร์ ได้มีโครงการดีๆ เป็นโครงการประกวดการทำหนังสั้น ที่เปิดโอกาสให้กับเด็กๆมัธยมได้โชว์ฝีมือกัน

>>

:: Poster by Dusadee Boonchaisri ::

System เวลาและระบบการเดินทาง ( update )

2007-08-01T08:44:00.000-07:00

> หลงัจากงานที่ได้ทำเรื่องเวลาระบบการเดินทาง เมื่อได้กร๊าฟหรือตารางที่ได้กำหนดเวลาในแต่ละวันแล้วหลังจากนั้นก็ได้ทำการบันทึกการเดินทางของตัวเองเป็นเวลา 1 เดือน และก็ถึงเวลาที่จะต้องมาแจกแจงแยกแยะและวิเคราะห์ข้อที่ได้เสียที

^ :: เมื่อได้ข้อมูลจากการบันทึกเรื่องเวลาและการเดินทางในวันวันนึงแล้ว ก็จะมีอีก3เรื่องเข้ามาเกี่ยวข้องซึ้งผมคิดว่ามันน่าสนใจและก็สามารถเป็นประโยชน์ต่องาน คือ เรื่องของพาหนะที่ใช้เดินทางเรื่องของเงินที่ใช้ไปในการเดินทางในแต่ละครั้งและเรื่องของระยะทางในการเดินทางก็ได้มีการจดบันทึกไว้ด้วย และก็นำข้อมูลที่ได้มาแทนค่าลงในตารางที่ได้กำนดขึ้น โดยการใช้สีต่างๆเป็นตัวแบ่งชนิดของยานพหะนะที่ได้ใช้เดินทางในแต่ละครั้ง สีที่ใช้แทนค่าอาจจะยังอ้างอิงไม่ได้ว่าเพราะเหตุใดจึงต้องเป็นสีนั้นๆ จึงได้กำหนดขึ้นมาเองคร่าวๆเพื่อทำให้เห็นความแตกต่างของการเดินทางได้อย่างชัดเจน และแถบสีก็จะมีความยาวตามระยะเวลาของการเดินทางว่าใช้เวลาในการเดินทางไปกี่นาทีในแต่ละครั้ง และมีการบอกกำกับอีกว่าการเดินทางในหนึ่งครั้งนั้น ใชเงินไปเท่าใด และเดินทางไปได้ระยะทางเท่าไหร่

^ :: ข้อมูลทั้งหมดที่จดบันทึกมาและนำลงมาแทนค่าลงในตาราง

^ :: ข้อมูลสรุปทั้งหมด คือ ในหนึ่งเดือนที่ทำการบันทึกข้อมูลนั้น ได้เดินทางจริงๆทั้งหมดเพียง 16 วัน ใช้เงินไปทั้งหมดในการเดินทางเท่ากับ 2228 บาทได้ระยะทางในการเดินทางรวมทั้งหมด 2116.11 กม. ( โดยประมาณ ) ดังนั้น คิดหารเฉลี่ยก็จะได้ คือเงิน 1 บาท สามารถเดินทางได้ระยะทางประมาณ 0.95 กม. หรือ ประมาณ 949.78 เมตร ใช้เวลาเดินทางไปรวมทั้งหมด 2775 นาที หรือ 46 ชม. 15 นาที ดังนั้น การหาค่าเฉลี่ยได้อีกคือ เงิน 1 บาท สามารถเดินทางได้ระยะทางประมาณ 0.95 กม. หรือ ประมาณ 949.78 เมตร โดยใช้เวลาประมาณเพียง 1.25 นาที

^ ::เมือนำตางรางขอมูลที่ได้มาวางต่อกันตามลำดับในแนวนอนและถอดเส้นตารางออก ก็จะได้ผลลัพธ์ที่ผมว่ามันมีความน่าสนใจเท่าทีควรแต่ก็อาจจะเป็นเพียงก้าวแรกของการทำงาน ซึ้งต้องนำผลที่ได้นี้ ไปประยุกต์และพัฒนาออกมาเป็นงานอีกในขั้นต่อไป

^:: เมือนำตางรางขอมูลที่ได้มาวางต่อกันตามลำดับในแนวตั้งและถอดเส้นตารางออก ก็จะได้ลักษณะที่ต่างไปกับการต่อกันในแนวนอน

System เวลาและระบบการเดินทาง

2007-07-10T08:02:00.001-07:00

จากคำว่า System ก็ทำการตีความหมายของมันว่ามันหมายถึงอะไร system หมายความว่า ระบบและในความเข้าใจของตัวเองระบบมีอยู่ในทุกทุกที่ไม่ว่าจะเป็นการทำงาน หรือแม้กระทั้งเราตื่นนอนมาก็จะเริ่มระบบของการดำเนินชีวิตแล้ว ดังนั้นผมเลยคิดว่าจริงๆเรื่องที่ไกล้ตัวที่เรามองข้ามไปเนี่ยแหละมันมีความน่าสนใจพอที่จะนำมานำเสนอออกมาเป็นงานได้ ก็เลยเริ่มมองจากตัวเอง จริงๆแล้วตัวเราเองก็มีระบบอะไรต่างๆมากมายที่อยู่ในชีวิตประจำวันของเราเอง
ผมเลยสนใจเรื่องระบบการเดินทางในแต่ละวันของตัวเอง ว่าในหนึ่งวันเราเดินทางโดยใช้เวลาไปเท่าไหร่และเดินทางโดยใช้พาหนะอะไรบ้างหรือว่าในวันนึงเราใช้เงินไปเท่าไหร่กับการเดินทาง งานนี่ทำไปเพื่อใช้ตัวเองเป็นตัวนำเสนอข้อมูลให้คนอื่นได้เห็นถึงความสำคัญของการเดินทางหรืออาจจะได้รู้ถึงว่าใช้อะไรเดินทางที่จะทำให้ถึงจุดหมายได้เร็วที่สุดหรือเงินที่เสียไปเราได้ระยะทางในการเดินทางทั้งหมดเท่าไหร่

>> เริ่มจากเริ่มบันทึกว่าตั้งแต่ออกจากบ้านเราใช้เงินไปเท่าไรกับการเดินทางใช้เวลาเท่าไหร่จากการเดินทางจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งและรวบรวมข้อมูล

^ เป็นตารางที่ทำขึ้นเพื่อบอกเวลาที่ได้เดินทางในแต่ละช้วงแนวตั้งคือ ชั่วโมง วันนึงมี24ชั่วโมง แนวนอนคือ1ชั่วโมงมี 60 นาที ส่วนที่เป็นแถบสีต่างๆคือเวลาในการเดินทางในแต่ละช้วงบอกว่าเราเดินทางตั้งแต่กี่โมงถึงกี่โมง และสีอาจแทนถึงพานะได้ด้วย

^ เป็นตารางในแนวตั้งที่เปลี่ยนเป็นแกนในแนวนอนคือชั่วโมงมี 24 ชั่วโมง แนวตั้งคือนาที 1 ชั่วโมงมี60 นาที

System

2007-06-22T10:14:00.000-07:00

http://www.ton-yuthasak.blogspot.com/

Pocket Book

2007-06-14T00:49:00.000-07:00

เป็นอีกหนึ่ง Assignment ในวิชาออกแบบสิ่งพิมพ์ในการเรียนปี3 ซึงมีโจทย์ให้ทำหนังสือ pocketbook โดยส่วนตัวเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือ และก็ชอบงานสิ่งพิมพ์เอามากๆผมจะรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งเมื่อซื้อหนังมาใหม่และก็รุ้นว่าแต่ละหน้าที่เราเปิดจะเป็นยังไงมีอะไร และเมื่อได้ทำงานที่เกี่ยวกับสิ่งมีก็จะรู้สึกดีจะรู้สึกสนุกไปกับมัน และงานนี้ผมทำ pocketbook ที่เกี่ยวกับเรื่องธรรมะ จริงโดยส่วนตัวเป็นคนที่ไม่ได้ชอบทำบุญเข้าวัดและจะไม่ค่อยสนใจอะไรที่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับศาสนาเท่าไรและก็เชื่อว่ามีหลายๆคนที่คิดเช่นนี้เรื่องนี้เลยกลายเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยมีคนในวัยเดียวกับผมพูดถึงและนำมาทำงาน แต่พอผมได้ลองอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ก็พบว่าจริงแล้วมันเป็นเรื่องที่น่าสนใจมากมันมีทั้งเรื่องที่ผมเห็นด้วยและก็เรื่องที่ผมไม่เห็นด้วย และนี้คือจุดเริ่มต้นที่ผมหยิบเอาเรื่องนี้มาทำ...

และหนังสือที่ผมเลือกมาพัฒนาไหม่ก็คือหนังสือเกี่ยวกับธรรมะที่มีชื่อว่า " ศาสนา ดนตรี กวี ศิลปะ " เนื้อหาในหนังสือจะเกี่ยวกับการเปรียบเทียบเรื่องของ ดนตรี กวี และศิลปะในสมัยก่อนกับปัจจุบันว่า ดนตรีหรือศิปะในปัจจุบันนั้นเป็นเรื่องที่แย่ไม่สวยงามเหมือนในสมัยก่อนซึ่งโดยสวนตัวผมไม่เห็นด้วยกับเนื้อความที่เขียนในหนังสือนี้ผมแท้บไม่อยากอ่านต่อ และผมก็มาคิดดูว่าเนี่ยแหละคือความน่าสนใจของการทำหนังสือเล่มนี้มันก็คือเหมือนคำสอนในศาสนานันแหละว่าทุกสิ่งทุกอย่างมี2ด้านเสมอ มีดีชั่ว ถูกผิด มีขาวมีดำ มันอยู่ที่ตัวเราเองว่าเรามีความคิดหรือทัศนคติเกี่ยวกับเรื่องนั้นอย่างไร ในความคิดของผมธรรมะก็เหมือนการฟังเพลงการฟังเพลงมันทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายสบายใจ เพลงที่คนแต่ละคนฟังอาจจะเป็นเพลงคนละประเภทคนละแบบกันแต่มันก็ให้ผลที่เหมือนกัน

เมื่อผมมานั่งดูงานนี้มันทำให้ผมคิดว่าผมยังอยากทำและก็อยากพัฒนางานนี้ต่อไปพอย้อนกลับมาดูก็รู้ว่าเราวิธีคิดของเรามันยังน้อยและก็มันมีอะไรอีกหลายอย่างที่มันน่าจะพัฒนาต่อไปได้ผมว่ามันถึงเวลาที่ผมจะต้องกลับมาย้อนดูตัวเองดูสิ่งที่เราทำไปว่ามันใช้แล้วหรือเปล่าหรือบางทีผมอาจจะไม่ต้องไปค้นหาเรื่องอะรที่มันมากมายไกลตัวเลยแค่มารื้อสิ่งเก่าๆของตัวเราเองนี้แหละผมว่ามันน่าสนใจมากแล้ว...

My Illustrate

2007-06-13T10:44:00.000-07:00

งานภาพประกอบเป็นงานที่ผมชื่นชอบที่สุดมันอาจจะเป็นงานที่ดูธรรมดาสำหรับคนอื่นอาจเป็นสิ่งที่มีคนทำไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร แต่ผมก็ยังชอบและก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำ จริงๆที่เรียนคือเน้นหนักไปทางด้านการออกแบบ Communication Design แต่เมื่อได้เรียนมาเรื่อยๆผ่านการทำงานฝึกงานและก็เริ่มรู้สึกว่างานที่เป็นการค้าเน้นการขายมันไม่เหมาะกับตัวเองเท่าไหร่แต่จริงๆก็ทำได้แต่พอทำไปๆก็จะค่อนข้างรู้สึกเบื่อกับปัจจัยต่างๆมากมายมันอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยสำหรับคนที่ทำงานด้านนี้อย่างจริงจังบางทีก็กลับมานั่งย้อนมองดูตัวเองคิดว่าหรือจริงๆเราเป็นคนเอาแต่ใจต้องการแต่ความเป็นตัวเอง แต่จริงๆแล้วก็ไม่ใช้ซะทีเดียว... ผมมานั่งมองและก็กลับมาชื่นชม Artist ดังๆที่เค้าทำงานเพื่อรับใช้ความต้องการของตัวเองและก็สามารถทำให้คนอื่นชื่นชมและยอมรับในความเป็นตัวตนของเค้าเอง และก้ซื้องานของเค้าเพราะความชอบจริงๆ ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นเรื่องอยากในการทำงานในสายงานออกแบบมากๆเพราะบางทีเราต้องคำนึงถึงสิ่งต่างมากมาย จนบางทีงานมันก็ออกมาเป็นงานที่เรียกได้ว่าแย่คนนั้นต้องการแบบนี้คนนี้ต้องการแบบนั้น แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เราทำงานออกมาแล้วและทำให้คนอื่นยอมรับได้โดยที่เราสามารถเอาชนะเงื่อนไขต่างๆได้นั้นมันคงเป็นเรื่องที่สุดยอดจริงๆ

>>